Vluchtelingen koken terug(blik) 8310 cares

Whocares kaapte met een groep Syriërs voor één dag de keuken van Regenboog-opvanglocatie Blaka Watra in Amsterdam. Syrische kok Kenan (37) en een team van zes andere vluchtelingen maakten een superlekker driegangendiner voor 150 daklozen. Om iets terug te doen, mensen te helpen die het moeilijk hebben én om even weg te zijn uit zo’n dodelijk saai asielzoekerscentrum. Voor Whocares dubbele karmapunten; in een klap hielpen we vluchtelingen én daklozen. Nee, zonder grappen: de ontmoeting met Kenan en zijn team heeft onze ogen geopend.

Foto's: Madeleine Bolle

We ontmoetten Kenan voor het eerst in een Amsterdams asielzoekerscentrum, een paar weken geleden. Hij vertelde dat hij voor de oorlog 14 uur per dag in de keuken van het Sheraton Hotel stond te rammen. Lange dagen, maar daar haalde hij veel voldoening uit. Dan is opeens de hele dag niks doen in een vluchtelingenopvang nogal een groot contrast. We konden ons helemaal voorstellen hoe gestoord je daarvan moet worden. Het gesprek met Kenan schudde ons wakker. Deze mensen komen niet naar Nederland om af te wachten. Sterker nog, van dat niks doen worden ze verschrikkelijk depressief. De manier waarop ze ‘weggestopt’, behandeld en veroordeeld worden haalt ze uit hun kracht. Deze mensen komen hier om mee te doen in de Nederlandse maatschappij, iets te betekenen, te werken.

Zoals Kenan dus. In zijn eentje vluchtte hij naar Nederland. Om een beter en veilig leven te zoeken voor zijn vrouw Osema en zoontjes Zain (6) en Joud (4). Zijn vrouw en kinderen liet hij achter omdat de reis voor hen te gevaarlijk was. Een helse tocht, vertelde hij ons, zoals je erover leest in de media. Via Libanon, naar Turkije, ellende op een schip, in een rubberbootje naar Lesbos, en daarna met de trein, lange stukken te voet… Zo’n weg ga je natuurlijk niet afleggen als je geen pure noodzaak voelt. Hij laat ons foto’s zien van een prachtige vrouw en twee schatjes van kinderen. Zijn leven in Syrië ziet er op de foto’s best oké uit; auto voor de deur, skiën met de kinderen. Hij vertelt ons dat hij een heel fijn leven had. Tot de oorlog begon, de hotelbranche in elkaar kletterde en Kenan zijn baan verloor.

Hij mist zijn gezin verschrikkelijk. Als alles goed gaat en hij mag blijven, wil hij ze zo snel mogelijk hier naartoe halen. Zijn droom is om een Syrisch restaurant te openen in Amsterdam. We grappen dat we eerst maar eens moeten proeven of wij dat ook wel een goed idee vinden. ‘Inshallah’, lacht Kenan. We lachen er met z’n allen hartelijk om. Het liefst willen we nog uren doorlullen, maar we moeten door. Boodschappen doen (thanks Nature&More!), keuken inrichten en goed slapen, want de volgende dag moeten we vroeg aan de bak.

Het is al vroeg druk bij het inloophuis van de Regenbooggroep. Mensen roken een peukie, drinken een bakkie. En in de keuken zijn zeven Syriërs druk met de mise-en-place. Nieuwsgierige gasten werpen een blik in de keuken, want zo vol staat die niet elke dag. Een dakloze jongen die een sigaret van ons komt bietsen, vraagt: ‘Zijn dit Syriërs? Fuck man, dié hebben het pas zwaar. Super heftig daar… Ik heb dingen op Youtube gezien, dat geloof je niet.’ We staan er als redactie zelf eigenlijk een beetje verloren bij. Het is zo vet wat hier gebeurt… Die Syriërs die zo’n klotetocht hebben afgelegd, in zulke a-relaxte omstandigheden moeten wonen hier, staan met een grote glimlach in pannen te roeren voor mensen die misschien wel nog meer ellende hebben meegemaakt. Al die ellende bestaat vandaag niet. Op één lichtelijk geïrriteerde man na, die vindt dat we allemaal nogal in de weg lopen, is de sfeer goed.

Kenan is in opperste focus. De keuken is eigenlijk te klein, hij heeft niet genoeg pitten en daardoor kan de rijst niet snel genoeg gaar worden. Maar ondanks dat blijft het gezellig. De koks roken in hun pauze een sigaretje en kletsen met de bezoekers van de opvang of spelen een spelletje schaak. Misschien maakt dat nog wel het meeste indruk op ons. Dat het chill is, lachen. En die geïrriteerde man? Die vloog zijn nieuwe Syrische vrienden na het eten om de hals in plaats van in de haren.

Het was zó’n toffe dag en zo gezellig en dankbaar, dat we nu al aan het bedenken zijn hoe we hier een gevolg aan kunnen geven. Iemand ideeën? Let us know!

Show info

TIP DE REDACTIE EN MAAK JEZELF ONSTERFELIJK

Wij zijn altijd op zoek naar bijzondere initiatieven, slimme acties en gouden daden van individuen die de wereld een beetje beter willen maken. Maar natuurlijk ontsnapt er best wel eens wat aan onze aandacht. And that’s where you come in! Deel jouw tips met ons, dan delen wij het met de rest van de wereld. Bij voorbaat bedankt!